شرح دعای افتتاح

«...غلام حضرت سجّاد علیه السّلام موقع غذا رفت سینی غذا را از مطبخ برای میهمان‌ها بیاورد، در راه دستش لرزید و سینی افتاد زمین و خورد بر سر پسر علیّ بن‌ الحسین که بچّه‌ای کوچک بود و آن بچّه آناً از دنیا رفت. غلام خیلی متوحّش شد و سروصدا کرد... حضرت رو به غلام کرد و گفت: «تو را در راه خدا آزاد کردم، برو!» غلام بعد از چند روز دیگر آمد خدمت حضرت و گفت: «ای آقای من... حالا که شما از من خیلی بدتان آمده... اقلاًّ مرا به کسی بفروشید... چرا من را آزاد کردید؟» حضرت فرمودند: ای غلام! به آن خدایی که مرا خلق کرده است! من تو را آزاد نکردم از نقطه‌نظر اینکه از این عملی که از روی خطا از تو سر زده، دلم چرکین شده باشد؛ تو را آزاد کردم برای اینکه می‌دانستم تا هنگامی که در این خانه باشی، هر وقت چشمت به من بیفتد، حال ندامت و شرمندگی در تو پیدا می‌شود، من خواستم این حال برایت پیدا نشود...»